Het verhaal van Toon
Na 45 dienstjaren bij de technische dienst van een productiebedrijf, had ik nooit gedacht dat ik mijn plek zou vinden in een hospice. Zeven jaar geleden bezocht ik de Populier, waar een oud-collega verbleef. De serene sfeer die er hing en de warme aandacht voor de gasten, maakten diepe indruk op mij. Toen wist ik: als ik met pensioen ga, wil ik hier vrijwilliger worden.
Echte verbinding
Een jaar voor mijn pensioen solliciteerde ik als gastheer. Het was spannend, maar na drie meeloopdiensten, mocht ik zelfstandig aan de slag. Ik ontvang bezoekers, verricht huishoudelijke taken, verzorg ’s ochtends en ’s avonds de broodmaaltijden en serveer ’s middags de warme maaltijd, die dagelijks vers wordt bereid door onze kookvrijwilligers.
Wat ik het mooiste vind, is het contact met de gasten. Met een goed gesprek, een luisterend oor of door samen een spelletje te doen, bied ik hen aandacht. Soms ontstaat er een band en is het moeilijk als iemand overlijdt. Afscheid nemen hoort erbij en raakt me, maar ik kan het meestal goed loslaten.
“Ik voel me altijd welkom op de Populier en vind het fijn om samen met het team voor de gasten te zorgen. Het contact met de gasten is het mooiste dat er is; soms raakt een afscheid me, maar de dankbaarheid blijft altijd.”
Collega’s aan het woord
