Het verhaal van Wilma
Vroeger werkte ik jarenlang als ambulant kapster, maar ik wilde een nieuwe weg inslaan. Uit een beroepskeuzetest bleek dat een baan in de zorg uitstekend bij mij past, daar ligt mijn hart. En zo zat ik rond mijn vijftigste weer in de studiebanken en slaagde ik 2,5 jaar later voor de opleiding verzorgende IG. Vanaf 2019 werk ik op een kleinschalige woning voor bewoners met dementie in Someren-Eind.
Balans vinden
Ik had een contract voor 24 uur/week, maar draaide in de praktijk steeds vaker meer uren, totdat ik bijna structureel 28 uur aan het werk was. Ik vind mijn werk ontzettend leuk en woon hier om de hoek, dus als er handjes tekort zijn op de woning, dan spring ik bij. Als het kan, dan ben ik er. Toch heb ik lang getwijfeld om mijn contracturen te verhogen. Ik heb een druk privéleven. Zo ben ik mantelzorger voor mijn moeder en heb ik een man, kinderen, kleinkinderen, huisdieren en een grote tuin. Dat vraagt ook de nodige aandacht en flexibiliteit.
Na een fijn gesprek met mijn leidinggevende stelde zij voor om mij een tijdelijk contract te geven voor een half jaar voor 28 uur per week. Dat geeft mij de ruimte om uit te proberen of het voor mij werkt. En zo niet, kan ik altijd terug naar 24 uur. Ik vervul veel rollen, maar heb nooit het gevoel dat ik het niet aankan. Een kwestie van doseren en je aandacht verdelen. Het is belangrijk om de juiste balans te vinden voor jezelf tussen werk en privé en dat is voor iedereen verschillend.
