Het verhaal van Sil
Al van jongs af aan wist ik dat ik iets wilde betekenen voor mensen met dementie. Mijn stiefoma heeft dementie en woont nog thuis. Samen met ons gezin zorgen we voor haar. Toen ik dertien was, begon ik als vrijwilliger op de woonzorgboerderijen in Zeilberg. Na één dagdeel was ik verkocht, en dat ben ik nog steeds.
Meedoen in het moment
Elke zaterdag help ik van 10.00 tot 13.00 uur mee. Sinds kort heb ik ook een nul-urencontract als medewerker welzijnsondersteuning. ’s Ochtends help ik bewoners uit bed en smeer ik brood voor wie dat zelf niet meer kan. Ook kook ik het middageten, zoals verse soep. Met zeven mensen thuis ben ik gewend om voor een grote groep te koken.
Ik volg de opleiding tot verpleegkundige aan het ROC in Helmond. Vooral de werking van het brein en de fases van dementie vind ik boeiend. Sommige bewoners doen graag een spelletje, zo had ik een ‘Rummikub-vriendin’ van 96 die altijd won! Anderen leven meer in hun eigen wereld. Soms speel ik daarin mee, zoals bij een meneer die leeuwen zag op zijn kamer. Ik ‘joeg’ ze weg en bracht hem zo tot rust.
“Het belangrijkste is dat bewoners zich veilig en gezien voelen, daar zet ik me graag voor in.”
Collega’s aan het woord
